Rennen helpt kinderen te concentreren

Toen ik in de schoolbanken zat bestond dit begrip nog niet. Althans, ik had er nog nooit van gehoord. Ik kreeg wel een stempel, namelijk dat van druk meisje. Maar daar had mijn leerkracht wel een oplossing voor. Hij liet me vaak een paar rondjes rennen rond de grote zandbak voordat de les zou beginnen. Na het rennen was ik in staat om met wat meer concentratie de les te volgen. Die leerkracht had een vooruitziende blik, want uit onderzoek blijkt dat het hardlopen en bewegen een gunstig effect heeft op het concentratievermogen op school (Kuo & Taylor, 2004).

Dat rennen werkte ook voor mij, en ik ging fanatiek hockeyen. Ik trainde twee of drie keer per week, en op school ging het goed. Toen ik verhuisde naar Amsterdam stopte ik met hockey, en de onrust kwam weer terug. Gebrek aan beweging was mijn eigen conclusie, en toen ben ik gaan hardlopen.

Ik loop zeker drie keer per week. Ik ren om mezelf te ontladen, ik ren om mijn onrust kwijt te kunnen, en ik ren om in vorm te blijven. Door al deze beweging functioneer ik beter op mijn werk en heb ik meer geduld met mijn kinderen.

Rennen als therapie

Inmiddels was ik afgestudeerd orthopedagoog en werkzaam in de jeugdGGZ in een team waar zeer veel ADHD diagnoses werden gegeven. Ik herkende de onrust bij deze kinderen, en dacht : ‘ als het bewegen voor mij werkt, waarom niet voor een ander’ . Ik ben de cursus runningtherapie gaan volgen en werd steeds enthousiaster. De cursus richt zich met name op volwassenen met een depressie, maar je kunt runningtherapie ook zeer goed toepassen bij pubers. De gedachte is dat het bewegen je hersenen stimuleert bepaalde stoffen aan te maken die ervoor zorgen dat je je beter voelt. Een van de bekendste van deze stoffen is Endorfine, die zorgt voor een prettig gevoel. Het is dus ook uitermate geschikt voor jongeren die zich wat somber voelen, of een laag zelfbeeld hebben.
Voor pubers met veel energie, zorgt het rennen letterlijk voor een fysiek uitputting, en geeft je meer rust.

Kinderen zitten teveel

Kinderen brengen tegenwoordig steeds meer tijd zitten door, en het zou goed kunnen dat een deel van de fysieke onrust zou kunnen komen door een gebrek aan beweging. Ook dr Bram Bakker, initiator van runningtherapie Nederland deelt deze mening en pleit voor meer beweging bij kinderen in de Volkskrant van 31 januari 2012.

Inmiddels ben ik mijn eigen praktijk gestart en runningtherapie neemt daar binnen een belangrijke plaats in. Verder heb ik momenteel een student die ik begeleid die onderzoek door naar het effect van fysieke fitheid op het concentratievermogen bij pubers. Misschien een mooie aanzet voor meer onderzoek. Want rennen kun je overal, enige dat je nodig hebt is een goed paar loopschoenen en een dosis frisse tegenzin.

Marathon New York

En ik? Ik ben altijd blijven rennen. In november ga ik naar New York voor mijn eerste marathon, en hoop daarmee ook nog geld op te halen voor een goed doel , namelijk Join for Joy, een stichting die zich inzet om kinderen in derde wereld landen ook kind te laten zijn!

Wil je mij en mijn doel steunen? Ga dan naar de Facebookpagina en bekijk een het filmpje.

Bronnen

Kuo, F. E., Taylor, A.F. (2004). A Potential Natural Treatment for Attention- Deficit/HyperactivityDisorder: Evidence From a National Study. Am J Public Health. 2004. pp 1580–1586.

Bakker, B (2012). Kinderobesitas is geen medische diagnose via de Volkskrant

Ik ben Marielle Beckers en moeder van 7 kinderen, Jessie (15), Tijn (13), Bas (11), Sam (9), Daantje (5), Linde (5) en Ronja (1). Ik woon met mijn gezin in Amsterdam en ben werkzaam als orthopedagoog. Behalve dat ik les geef aan studenten Pedagogiek aan de UvA, ben ik samen met psychologe Sonja Borgsteede in januari 2012 Buro Bloei begonnen. Wij geven advies en begeleiding over opvoeding en ontwikkeling aan kinderen ouders en scholen.
Naast mijn gezin en werk is mijn grote hobby sporten, en dan met name hardlopen. Dit houdt mij fit en energiek en ik probeer deze passie over te brengen door een keer per week buiten sportles voor Mom In Balance aan zwangere vrouwen en vrouwen die na de zwangerschap weer fit willen worden.

Voor wie meer wil lezen over de invloed van beweging op kinderen is er het boek Fitte kinderen, sportieve tieners. Dit boek bevat (wetenschappelijke) informatie en is geschreven voor mensen die beroepsmatig met dit onderwerp te maken hebben.

No related posts.

Laat weten wat je gescoord hebt!

Ik ben benieuwd of er meer blije fanatiekelingen zijn, dus laat weten wat jij gescoord hebt op de rommelmarkt. Je kunt een opmerking plaatsen of een foto uploaden op de Facebookpagina van Ecomama, een foto of opmerking op Twitter plaatsen of hieronder een reactie schrijven. Zet er even bij #ecokoningin.

Schminken

Een uit de hand gelopen hobby van mij is schminken. Je kunt schmink van Sante (te verkrijgen bij oa Green Jump) gebruiken of Grimas Pure, die ik meestal bestel bij Noddies.
Hoe je een dier kunt maken omschrijf ik in het artikel ‘Tijgers en vlinders schminken’.

No related posts.

“Sukkel.”
“Baby.”
“Babysukkel.”
“Au! Mamaaaah, Max slaat.”
“Ja maar jij begon.”
“Niet waar, ik speelde hier als eerste.”
“Mamaaaah, Koen doet vervelend.”
“Niet waar, baby.”
“Sukkel!”
“Mamaaaah!!”

En toen moest de voorjaarsvakantie nog beginnen…

Ik beken maar gelijk: onze jongens gaan niet naar de bso. De oudste gaat naar de Vrije School, de jongste naar de halve dagopvang. Alle middagen van de week en alle vakanties zijn ze thuis, met papa, mama of opa en oma. Dat legt een grote druk op de werktijden van mij, maar als overtuigd voorstander van rust en regelmaat denk ik dat onze jochies van net vijf en bijna vier er wel bij varen. Met goede onderlinge verstandhouding en doorgaans opgewekte humeuren als bewijs.

Tot drie weken voor de voorjaarsvakantie was er zelden ruzie in huis. Uren gingen voorbij volgens de volgende polderoverleg gesprekjes. “En toen reed de auto in het water…toch?” “Ja want de brug was kapot…”, antwoordt de ander terwijl hij de brug die broer zo mooi heeft gebouwd opzettelijk omgooit. Even is het stil, je verwacht oorlog, maar dan zegt de bouwer: “Ja en dat kwam door de orkaan….”, ondertussen de overgebleven delen van de weg omver schuivend. Maar met nog een week voor de voorjaarsvakantie te gaan, waren ze uitgesproken niet meer elkaars vriend. Slaan, stompen, schelden… geen vijf minuten gingen voorbij zonder interventie. Ruzie soms om niets soms om van alles. En een mama die niet zo goed wist hoe ze moest reageren, want ja, wie begon er nou eigenlijk?

Ik zag dan ook als een berg op tegen de vakantie. Twijfels over de luxueuze thuisregeling staken de kop op. Hadden de broers niet gewoon meer uitdaging nodig? Een bredere horizon ofzo? Even niet elkaar? Even niet thuis? Werd het al met al niet eens tijd om naar de bso te gaan? Ergens halverwege de vakantie waarin we niks anders deden dan gewoon thuis aanrommelen, losten mijn twijfels als vanzelf op. Het viel me op dat de koppies minder moe oogden; dat de duim minder in de mond ging en het hangen op de bank veranderde in: ‘ja ik wil naar buiten!’. Ook onderling veranderde de sfeer. Van elkaar op de huid zitten, negeerden de broers elkaar nu grotendeels. Ze speelden wel, maar niet samen. Er moest duidelijk nog iets gebeuren. Iets leuks. Iets tussen broers.

De ommekeer kwam door iets heel simpels. Een jojo, gekregen van de caissière bij de supermarkt. Ik dacht nog: ‘Wat moet een kleuter met een jojo’, maar toen ik thuis voordeed hoe een jojo jojoot, vielen twee kleutermonden open van verbazing. “Fan-tas-tisch”, fluistert de jongste gebiologeerd. “Maar dat kunnen wij niet”, ziet de oudste meteen. Bij het overpakken valt de tol op de grond. Met het touwtje nog in zijn hand stuitert het ding op en maakt het geluid dat goedkoop plastic maakt als het op een houten vloer ketst. Ze lachen. Er borrelt zichtbaar iets in hun koppies. De ogen beginnen te glinsteren en niet veel later gieren ze van de lach de kamer door, de jojo achter zich aan slingerend, ketsend tegen bank, tafel en kasten.

Ik houd mijn hart vast maar besluit ze te laten gaan. Samen lachen, dat kan nog best eens bruggenbouwend werken. En zo blijkt, want ergens tussen raceronde elf en eenendertig vinden de broers elkaar. Al rennend gilt de oudste: “Dit is de race, dit is de race! En mama, jij bent het publiek!” De jongste van de twee had de afgelopen tijd duidelijk niet leuk gevonden, hij grijpt de gelegenheid aan om te roepen: “Nu worden we weer vrienden he?” “Ja!”, schreeuwt grote broer gierend van de
lach terug, “want wij zijn racers!”

De rest van de vakantie is weer gezellig als vanouds. We doen niet veel, beetje spelen, naar buiten, samen eten, opruimen en boodschappen doen. Als ze nog een dagje bij opa en oma gaan logeren zodat ik kan werken, mis ik ze. “Nee die bso gaat er voorlopig niet van komen. Hoewel ik de buitenschoolse opvang een geweldige uitvinding vind, hebben onze jongens voorlopig vooral tijd nodig. De tijd aan zichzelf, tijd om zich te vervelen, te hervinden en op te laden.

Na een week vakantie gaan ze dan ook met frisse koppies en een goed humeur weer naar school. Bij het afscheid geven ze elkaar een kus, als echte vrienden.

Ilse Vlaming is moeder van twee jongens (Koen en Max, 5 en 4jaar), journalist en ondernemer in plan d., een communicatie en adviesbureau dat in tekst, beeld en concept duurzame ontwikkeling aanjaagt. Ilse organiseert De Groene Giraf, de stimuleringsprijs voor meer duurzaamheid in de kinderopvang en is initiatiefnemer van Watt Nu, een Bussumse energiecoöperatie dat lokaal opgewekte energie voor alle Bussumers toegankelijk wil maken. Ilse (39) woont samen met Jan (zonder wie niets van bovenstaande zou zijn gerealiseerd) in Bussum.

Related posts:

1. Een groene vakantie!

Duurzame dagcreme

Al die logo’s en teksten als ‘natural’ op de verpakking, zeggen die iets over hoe duurzaam een creme is?

De beste auto voor het milieu

Groen wassen

Ecowasmiddelen en wasmachines met mooie beloftes, maar hoe krijg je de was schoon met oog voor het milieu?

Afval en plastic scheiden

Groen klussen

Duurzame kleding

Wat gebeurt er als je bij de H&M vraagt naar biokatoen?

Related posts:

1. Het boek ‘Groen doen’
2. Groen koken