De democratische school

Kinderen moeten spelen. Spelen is namelijk ontdekken, leren en ervaren. Dat kun je niet doen achter een bureau of met cito-toetsen. Op de democratische school is spelen het allerbelangrijkste.

De schoolkeuze voor mijn peuter-bijna-kleuter valt me niet makkelijk. Inmiddels ben ik er erg van overtuigd dat je thuis de basis legt en school als aanvulling daarop dient. Toch kiezen wij niet voor thuisonderwijs, maar voor een reguliere openbare school. Wij vinden het jammer dat er bij ons in de buurt (en de afstand is toch ook een belangrijke factor) weinig variatie is in de aanpak van scholen. Blijkbaar is in kleine dorpen ook geen behoefte aan die variatie. Misschien heb ik me teveel verdiept in de mogelijkheden. Zo ben ik een beetje fan geworden van de democratische school.

Dat is mede de schuld van Esther Teunissen, een moeder die zo ontzettend goed nadenkt over de manier waarop zij vindt dat haar kinderen groot zouden moeten worden. Juno (de zoon van Esther) gaat sinds kort naar de democratische school ‘de Vallei’ en het enthousiasme is op zijn zachtst gezegd aanstekelijk.

Wat is een democratische school?

Op een democratische school zijn geen klassen, geen vaste tijden en geen vast leerprogramma. Kinderen spelen. De hele dag. Leren kinderen dan wel iets? Ja! Want kinderen zijn intrinsiek gemotiveerd om te leren. Als je ze dan maar wel de kans geeft om dat te doen. Op een democratische school is natuurlijk leren het uitgangspunt.
Natuurlijk leren is voornamelijk gebaseerd op (sociaal) constructivisme. Sociaal constructivisme is een leertheorie die aangeeft hóe leren plaatsvindt. Leren is het resultaat van denkactiviteiten van de leerlingen zelf: we leren door nieuwe informatie te verbinden aan wat we al weten. Zo vind ‘kennisconstructie’ plaats. Hetzelfde geldt niet alleen voor kennis maar ook voor vaardigheden. Bij vaardigheden spreken we eerder van ‘ervaringsleren’. Voor het leggen van deze verbinding is het dus nodig om aansluiting te vinden met wat iemand al weet/ervaren heeft. Van nature leggen mensen zélf die verbinding zodra ze uit zichzelf geïnteresseerd zijn: intrinsieke motivatie.

Een mama over democratisch onderwijs en vieze voeten

Waargebeurd. Gisteren op visite bij een vriendin van me. Onze kids, beide 4 jaar; zitten lekker op de bank. Vriendin kijkt naar Juno’s voeten, haar ogen worden groot en ze roept: “Es! Juno heeft ÉCHT democratische voeten!”
Pikzwart zijn ze, die kleine voeten van hem, als hij thuis komt van school. Sinds kort zit Juno op een democratische school. Daar bepaal je zelf wat, hoe en wanneer je leert. Voor velen moeilijk te bevatten. Dat snap ik best. Maar óch, wat ben ik trots op de kleine democratische voeten van Juno. en uurtje observeren op school en je snapt het wel. Hoe hij aan zulke voeten komt. Juno speelt veel. De halve hele dag. Vol overgave. Buiten. Binnen. In het zand. Op het plein. Er is niet altijd tijd om je sokken of schoenen (weer) aan te doen. Logisch. Je bent veel te druk met spelen.

Schrijf een reactie

reacties


Vond je het leuk om dit te lezen? Deel het dan met anderen!

Viva mama!

Heerlijke verhalen van andere ecomama's. Lijkt het je ook leuk om als Viva mama op deze site te staan?
Meld je aan via info@ecomama.nl.

Viva la Mama! Sofie
Viva la Mama! Sharon
Viva la Mama! Berthe
Viva la Mama! Nikki
Viva la Mama! Annelies