Keizersnede en borstvoeding

Keizersnede en borstvoeding Wednesday April 27, 2011

Katrien heeft drie kinderen gekregen door een keizersnede en heeft ze alledrie borstvoeding gegeven.

Katrien heeft drie kinderen, een jongen en twee meisjes. Alle drie kwamen ze door middel van een keizersnede ter wereld. En alle drie hebben ze lang borstvoeding gehad. Katrien vertelt over haar ervaringen in het ziekenhuis in Antwerpen.

Waarom keizersnedes?

Door een inschattingsfout van onze toenmalige gynaecologe eindigde de zware arbeid bij de bevalling van de oudste, een zoontje, met een spoedkeizersnede onder narcose. Omdat mijn man en ik een dergelijk rampscenario niet meer wilden meemaken, besloten we niet alleen van gynaecoloog maar ook van ziekenhuis te wisselen…

De zwangerschap en bevalling van onze twee jongsten, allebei meisjes, werd begeleid door één van de topgynaecologen in Vlaanderen, Prof. Dr. Yves Jacquemyn. Hij stelde een te smalle bekkendoorgang vast bij mij. Waardoor de kans op een complicatieloze vaginale bevalling heel klein zou zijn. Onze dochters kwamen dus met een netjes geplande primaire sectio ter wereld. Beide bevallingen gebeurden in het Universitair Ziekenhuis van Antwerpen (UZA, België).

Babyvriendelijk ziekenhuis

De kraamafdeling van het UZA draagt sinds 2006 het internationaal kwaliteitslabel van “Babyvriendelijk Ziekenhuis”. Een certificaat uitgereikt door de WHO (Wereld Gezondheids Organisatie). Wat betekent dat je in het UZA bevalt in een zuigelingenvriendelijke omgeving, waar het geven van borstvoeding een belangrijk aandachtspunt is. Om een dergelijk kwaliteitslabel te halen, moet het ziekenhuis aan een aantal strenge voorwaarden voldoen inzake patiëntenaanpak en scholing van het personeel. Voorwaarden waaraan het UZA méér dan ruimschoots voldoet!

Ik denk dat het in bijna elk ziekenhuis tegenwoordig gebruikelijk is dat de pas bevallen moeder haar boreling vlak na de geboorte bij zich krijgt. Of toch als dat kindje via de vaginale weg en gezond ter wereld komt. Maar is dat ook zo na een keizersnede? In het UZA wel!

Wensen kenbaar maken

Het medisch team wist al voordat de eigenlijke operatie startte dat ik borstvoeding zou gaan geven. En dat ik mijn kindje graag binnen het uur na de geboorte wilde aanleggen. Dat hadden mijn man en ik tijdens de consultaties bij onze gynaecoloog zo aangegeven. En dat had ik ook nog eens herhaald bij het preoperatief consult bij de assistent-anesthesist. Je kleintje meenemen naar de uitslaapkamer was niet gebruikelijk, had de dienstdoende anesthesiste me de ochtend van de eigenlijke sectio uitgelegd. Maar als alles goed ging, kon ze er wel voor zorgen dat ik niet naar de recovery hoefde. En dus vanuit de operatiekamer rechtstreeks naar mijn kamer op de materniteit zou gaan. Gerustgesteld wachtte ik op wat komen ging. De allereerste keer dat ik de geboorte van één van mijn kinderen bewust zou gaan meemaken!

Huid-op-huid-contact tijdens de operatie

De voorbereidingen van zo’n keizersnede vragen wel wat tijd, maar eens de gynaecoloog ter plaatse, gaat het razendsnel. Na wat gepeuter, getrek en geduw werd ons al verteld dat de baby er aan kwam. Een overbodige mededeling, want enkele tellen later hoorden we het luidkeelse protest van ons dochtertje door de kamer klinken. Mijn man en ik slaakten een zucht van verlichting. “Ik denk dat ze gezond is”, zei hij al lachend. En op datzelfde moment kreeg hij een bundeltje mens in de armen gestopt. Daar was ze dan, onze kleine poppemie en eerste dochter! De assistent-anesthesist vroeg nog hoe we haar gingen noemen, maar die vraag hebben we genegeerd. Er was alleen maar baby, papa en mama voor ons. Dus we werden verder met rust gelaten. Iemand, vraag me niet wie, had ondertussen mijn armen losgemaakt van de operatietafel. Zo kon ik mijn dochtertje rustig bekijken, strelen en tegen haar praten. Ik heb geen idee hoe lang ze bij ons heeft gelegen. Maar op een bepaald moment werd mijn man verteld dat mijn buikwand weer bijna dicht genaaid was. En het tijd was voor hem om naar de kamer te gaan.

Van operatiekwartier naar kraamafdeling

Papa en dochtertje vertrokken, terwijl ik achterbleef op het operatiekwartier. Maar dat duurde niet lang. Ik voelde me prima en had vrijwel onmiddellijk weer gevoel in mijn benen. Dus niet lang na papa en dochter, kreeg ook ik het fiat om te vertrekken. Ze hevelden me over op mijn ziekenhuisbed. En daar gingen we, richting kraamafdeling. De uitslaapkamer mocht ik overslaan!

Ons kleine meisje lag gezellig bij papa te kangoeroeën toen ik toekwam op mijn kamer. Ze had honger, vertelde papa me, want ze was al driftig op zoek gegaan naar een tepel. Geen probleem, met borstvoeding had ik ervaring… Exact 51 minuten nadat ze uit mijn buikwand getild was, had mevrouwtje haar eerste slokje mamamelk binnen! Maarreuh, hoeveel woog ze nu eigenlijk bij haar geboorte? “Oh, geen idee….” antwoordde de vroedvrouw, “We zullen haar straks eens op de weegschaal leggen. Als ze haar buikje vol gegeten heeft. En dan komt ook de kinderarts even langs. Je dochtertje is kerngezond, maar nog niet uitgebreid onderzocht geweest.” Als moeder en kind het goed stellen, worden die eerste onderzoeken in het UZA zo veel mogelijk uitgesteld tot na de eerste voeding.

Samen slapen

Ik had klok noch gebod. En mijn meisje ook niet. Ze lag bij mij in bed en lurkte de hele dag door, ging van de ene borst naar de andere en weer terug. Onverzadigbaar leek ze. Koppelde ik haar af, dan protesteerde ze net zo lang totdat ik haar weer aanlegde. Dus ik liet haar maar bij me in bed liggen. Zo kon ze drinken zo vaak en zo veel als ze wilde, zonder dat ik mijn net geopereerde buik te veel moest belasten. En zonder dat ik om de haverklap een vroedvrouw moest opbellen om haar over te hevelen vanuit haar wiegje naar mijn bed voor een voeding. Haar netjes opgemaakte bedje bleef dus onaangeroerd. Niemand die er wat van zei. Af en toe informeerde er eens een verpleegster of de borstvoeding lekker liep en dat was het dan. We hadden bewust alle kraamvisite geweerd. En ook witte jassen kreeg we slechts sporadisch te zien. Het waren heerlijk rustige dagen daar op de kraamafdeling!

Prima pijnbestrijding

Van de keizersnedewonde had ik niet veel last, ook niet tijdens het geven van borstvoeding. De epidurale verdoving blijft tot 24u na de operatie zitten. En is verbonden met een pijnpomp, die je zelf kan besturen. Ik mocht dus eigenhandig beslissen of en in welke mate ik pijnstilling nodig had. Toen de ruggeprik verwijderd werd, schakelde ik over op orale pijnbestrijding. Van naweeën of wondpijn heb ik nauwelijks last gehad.
Pijnbestrijding is een belangrijk aandachtspunt in het UZA, vertelde de anesthesiste me achteraf. Zij en haar team vinden dat een patiënt niet nodeloos hoeft te lijden. Er wordt alles aan gedaan om de genezing zo comfortabel mogelijk te laten verlopen.

Huiswaarts!

In België is het gebruikelijk dat een moeder die bevallen is met een sectio een week lang op de kraamafdeling verblijft. Maar dat wilde ik niet! Van zodra ik weer min of meer mobiel was en zelf voor de baby kon zorgen, wilde ik naar huis. Genezen en uitrusten gaan mij veel beter af thuis dan in een ziekenhuisomgeving. Omdat we op voorhand een vroedvrouw en kraamhulp geregeld hadden, was dat geen probleem.
De vierde dag mocht ik alweer mijn koffers pakken.

Bevallen met een keizersnede is geen lachertje. Maar in het Universitair Ziekenhuis Antwerpen wordt er wel alles aan gedaan om de operatie, het herstel achteraf en de borstvoeding zo optimaal mogelijk te laten verlopen. En van babyblues heb ik bij geen van beide dochters last gehad!

Katrien Nauwelaerts is borstvoedingsconsulente bij Borstvoeding vzw.
Kijk ook eens op Borstaardig en de site van de Borstvoeding VZW.

Schrijf een reactie

reacties


Vond je het leuk om dit te lezen? Deel het dan met anderen!

Viva mama!

Heerlijke verhalen van andere ecomama's. Lijkt het je ook leuk om als Viva mama op deze site te staan?
Meld je aan via info@ecomama.nl.

Viva la Mama! Sofie
Viva la Mama! Sharon
Viva la Mama! Berthe
Viva la Mama! Nikki
Viva la Mama! Annelies